Ik begon niet met het idee om mezelf te vervangen. Dat was nooit het punt. Ik ben niet op een dag gaan zitten met de gedachte: hoe bouw ik een digitale versie van Ben, zodat ik zelf niet meer hoef op te komen dagen? De gedachte was veel onschuldiger dan dat, en tegelijk veel interessanter. Wat gebeurt er als je AI niet alleen voedt met informatie, maar met een manier van kijken? Niet alleen met artikelen, frameworks en methodes, maar ook met toon, ritme, vragen, overtuigingen

AI Ben verbaasde mij opnieuw. Niet omdat de avatar realistisch keek. Niet omdat de stem werkte. Niet omdat de technologie iets spectaculairs deed. Deze keer was het veel eenvoudiger dan dat. Na elke sessie kan iemand een transcript van het gesprek ontvangen. Iemand die ik coachte stuurde mij zo’n transcript door, en daardoor kon ik voor het eerst van binnenuit lezen hoe een gesprek met AI Ben zich werkelijk had ontwikkeld. Het gesprek ging over grenzen stellen. Tenminste, dat

Ik weet nog dat ik bijna twintig jaar geleden op een Thais strand de laatste woorden van mijn eerste manuscript voor een boek typte. De weken daarvoor kwamen de woorden over hoe ik aankeek tegen ondernemen en ondernemingen als een waterval op het scherm. AI zoals we dat nu kennen bestond niet. Taalfouten maken wel. Dus ik wist dat er nog een goede redactie overheen moest, maar dat was niet mijn voornaamste probleem. Het echte probleem was of ik het iemand durfde te laten leze

Als er iets is waar ik mij nog elke dag over kan verbazen, dan is het hoe creatief mensen zijn. Soms briljant creatief. Soms hopeloos creatief. Neem nou de lepel. Lepels bestonden al in de oudheid, onder meer bij de Egyptenaren, Grieken en Romeinen. Je zou dus kunnen denken dat we dat ding inmiddels wel een keer hebben uitgevonden. Een steel, een kommetje, eten erin, klaar. Maar nee hoor. Elk jaar worden er weer honderden nieuwe lepels ontworpen. Niet omdat de bestaande lepel

Ik weet nog dat ik jaren geleden voor het eerst besloot om zangles te nemen. Dat deed ik samen met mijn toenmalige vrouw. Ik had daar zelf om gevraagd, dus ik kon niemand anders de schuld geven, maar op het moment dat de zanglerares mij aankeek en vroeg: “Zing je weleens?”, voelde ik mijn lichaam meteen reageren. “Ja,” zei ik. “Onder de douche. Of in de auto als ik alleen ben.” Ze glimlachte en zei: “Mooi. Laat maar horen dan.” De rillingen schoten door mijn lijf. Ik? Zingen

Waarom de één klinkt als ruis, en de ander als een toekomst waar je bij wilt horen. Als kind vroeg je het de hele tijd. “Waarom, mam?” Waarom doen we dit, waarom gaan we daarheen, waarom maakt het uit, en waarom nu. Je deed niet moeilijk. Je wilde gewoon een kaart, want zonder kaart voelt alles willekeurig, en willekeurig voelt onveilig. Dan word je volwassen en stop je ermee om het hardop te vragen. Maar je denkt het nog steeds. Je zit in een meeting terwijl iemand zegt: “We

We doen het allemaal, of we het nou doorhebben of niet. We spreken vanuit angst. Soms is dat overduidelijk. Je stem trilt, je maag trekt samen en je mond zegt “ja”, terwijl je hele lijf eigenlijk “ren” schreeuwt. Maar vaker komt angst veel slimmer binnen. Dan draagt het een net pak. Dan klinkt het redelijk, volwassen en strategisch. Dan heet het logica, zekerheid, gezond verstand of ervaring. Je zou verbaasd zijn hoeveel discussies, plannen, besluiten en zelfs grootse visies

Aan het begin van deze eeuw stond mijn huwelijk onder druk. Ik dronk iets te veel en had mijn emoties niet altijd onder controle. Ik ben nooit fysiek agressief geworden, maar ik kon wel snel en heftig geïrriteerd of geagiteerd raken over allerlei dingen. Mijn toenmalige vrouw, veel zachter van aard, keek daar soms met een schuddend hoofd en een zwaar hart naar. Op een dag besloten we iets aan onze relatieproblemen en mijn ongezonde verhouding met alcohol te doen. We schakelde

Spreken voor publiek is niet één enkele vaardigheid. Het gaat niet alleen om op een podium staan, duidelijk praten en hopen dat mensen blijven luisteren. Goed spreken voor publiek is het vermogen om een zaal te laten voelen dat wat jij zegt ertoe doet, en dat het nú ertoe doet. Dat kan op heel verschillende manieren. Simon Sinek doet het via purpose en eenvoud. Mel Robbins doet het met energie en directe actie. Tony Robbins doet het met aanwezigheid en emotionele intensiteit.

Vrijheid van meningsuiting komt steeds meer onder druk te staan, en er rijzen vragen op over wie bepaalt wat "desinformatie" is en hoe ver censuur kan gaan. Van Elon Musk’s X en Pavel Durov's Telegram tot Chris Pavlovski’s Rumble — prominente figuren en platforms worden steeds vaker geconfronteerd met verbanningen, boetes en arrestaties. Terwijl de ene partij wordt aangepakt, blijven anderen ongemoeid, wat de vraag oproept: is dit een strijd voor de democratie of tegen de ong

Er was een tijd, behoorlijk lang geleden, waarin ik geloofde dat hiërarchie en de vergaderstructuren die daarbij horen nu eenmaal onderdeel waren van het bouwen van een serieus bedrijf. Als een bedrijf groeide, had je managers nodig. Als je managers had, had je managementmeetings nodig. En als je managementmeetings had, kreeg je vanzelf structuren, processen, updates, evaluaties en al die andere dingen waardoor mensen het gevoel krijgen dat een bedrijf professioneler wordt. T

Vorige week zat ik met een heel prettige designer aan tafel, die bijna uit het niets met grote stelligheid beweerde dat iedereen die een eigen bedrijf begint dat doet om zichzelf te bewijzen. Dat is nogal een uitspraak. Als iemand die al jaren met ondernemers werkt, zowel als adviseur en executive coach, en als iemand die veel leest, schrijft en spreekt over ondernemerschap, kon ik dat niet zomaar laten passeren. Niet omdat ik een discussie wilde winnen, maar omdat de uitspra

Een docent aan een universiteit staat voor de klas terwijl hij een biljet van 100 dollar laat zien. Hij vraagt aan de studenten wie het biljet wil hebben. Op één persoon na die zijn social media berichten checkt, steekt iedereen zijn hand op. De docent neemt een paar stappen, verfrommelt het biljet tot een propje en vraagt: "Wie wil het biljet nu hebben?" De persoon die op zijn telefoon keek, kijkt verontwaardigd op en besluit met de rest van de studenten ook zijn hand omhoog

Het is nagenoeg onmogelijk om iets te vertellen waarbij je de gehele context en werkelijke gebeurtenissen volledig kunt overbrengen. Stel je voor dat je vertelt over een leuke avond met vriendinnen waarbij iedereen het gezellig had, en later blijkt dat één vriendin het juist helemaal niet naar haar zin had gehad. Je bent hierdoor niet aan het liegen, maar geeft een eenzijdig beeld van de werkelijkheid. In professionele termen heet dit framen. Wat is framen? Framen gaat over h

Effectieve communicatie is een cruciale vaardigheid voor leiders die streven naar het zijn van een stille autoriteit en gedachtegoed leiderschap. Vaak wordt de impact van communicatie skills onderschat, vooral als het gaat om het creëren van een invloedrijke aanwezigheid zonder luide stem of dominante houding. In dit artikel introduceer ik een benadering voor effectieve communicatie in leiderschap, waarbij de focus ligt op subtiliteit, authenticiteit en verbinding. Terwijl ve

Een collega coach stond laatst nogal gehaast achter een wat oudere dame bij de kassa van een supermarkt. Zijn volgende client zou over 5 minuten voor de deur staan, maar gelukkig merkte hij net op tijd dat zijn koffie op was. Terwijl hij de koffie op de lopende band zette, zag hij in zijn ooghoek hoe de oudere dame voor hem op haar dooie gemak haar spullen in haar rollator plaatste, maar nog niet afgerekend had. Enigszins geirriteerd vroeg hij beleefd of ze niet eerst even