Met 20 cent maak je soms meer verschil dan met 10 miljard

Voor mij in de rij staat een vrouw. Ze zal een jaar of 80 zijn. Een fles halfvolle melk, een paar kipfiletjes in de aanbieding en een zakje worteltjes met een sticker “50% korting” worden één voor één op de rolband gelegd. Bij het afrekenen kwam ze, na al haar kleingeld uit haar portemonnee op de balie te hebben gelegd, 20 cent tekort. Zachtjes zei ze met bibberende stem: “Maar ik heb niet meer.” Ik graaide 20 cent uit mijn zak en knikte dat het oké was. “Dank u wel, meneer,” stamelde ze zachtjes.

Even later steek ik de straat over, waar net een stel Afrikaanse immigranten in een hotel geplaatst is. Met hun blitse schoenen, stoere caps en dure iPhones staan ze voor de deur van het hotel een sigaretje te roken. Zij hebben dat probleem van die lieve oude dame niet. Opvang is gratis, eten is gratis en kennelijk houden ze op de een of andere manier ook nog genoeg over voor hun dure outfits, iPhones en sigaretten. En de hoteleigenaar, in dit geval Danny van Duinen van Hotel Restaurant De Jonge Heertjes in Aalsmeer, kent straks dat probleem ook niet meer. Zijn slechtlopende hotel en restaurant werden van een nipte dood gered door een enorme pot met goud van het COA. Ben benieuwd of hij zijn nieuwe Mercedes al besteld heeft.

Geld, hulp en opvang zijn er genoeg. De vraag is alleen waarom het zo ontzettend oneerlijk verdeeld wordt. Nederlanders die hun leven lang hard gewerkt hebben en hebben bijgedragen aan de welvaart die we nu in rap tempo aan het verkwanselen zijn, worden vergeten. Ze kunnen hun boodschappen en soms hun huur niet meer betalen. Als ze al een huis hebben, want er zijn bijna evenveel Nederlandse daklozen als asielzoekers voor wie wél gratis opvang geregeld wordt. Eén op de tien Nederlanders ontzegt zichzelf medische hulp omdat die niet meer te betalen is. Nederlandse kinderen gaan zonder ontbijt en lunch naar school en ouderen met een klein AOW’tje komen centen tekort om zelfs de kleinste en goedkoopste maaltijd te kopen. 

Er zijn meer dan 700.000 gezinnen met problematische schulden. Dat zijn schulden waarvoor zelfstandig geen oplossing meer is. En de overheid? Die vindt 10 miljard plus bijkomende kosten, dus verdubbel dat bedrag maar, geen enkel probleem voor de vele Afrikanen die hier op onze kosten een beter economisch bestaan willen opbouwen. Wist je dat meer dan 66% van deze groep na tien jaar nog steeds van een uitkering leeft? Het is schandalig.

Als wij alleen oorlogsvluchtelingen zouden helpen, kunnen we voor nog geen 10% van de huidige uitgaven iedereen in nood helpen. Dan is er geen onrust, minder woningnood en scheelt dit elk huishouden meer dan €1.500 per jaar! Daar kan dat lieve oude vrouwtje heel wat heerlijke maaltijden voor kopen, zonder vol schaamte te moeten bekennen dat ze 20 cent tekort komt.